به گزارش مشرق، کانال تلگرامی خیابان انقلاب در مطلبی به نقل از ویل شرایور، تحلیل‌گر جنگ مشهور و پرطرفدار آمریکایی نوشت:

چقدر زود مردم فراموش کرده‌اند که در طول سال‌های ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۵، آمریکا دست‌کم پنج گروه ضربتی ناو هواپیمابر (به‌همراه حجم زیادی از توان هوایی نیروی هوایی آمریکا) را برای خلع سلاح نیروهای یمنی و باز کردن مسیر دریای سرخ که به‌صورت گزینشی مسدود شده بود، اعزام کرد اما شکست خوردند؛ آن هم به شکلی مفتضحانه.

در وهلهٔ نخست، در سال ۲۰۲۴ ناوهای «یواس‌اس بریو سِر رابین»، «یواس‌اس تدی بیر» و «یواس‌اس فریدی اِیب» وارد عمل شدند، اما در نهایت دم‌شان را روی کولشان گذاشتند و عقب‌نشینی کردند. ناو بریو سر رابین حتی یک فروند جنگندهٔ اف/ای-۱۸ را هم در کف دریا گذاشت.

پس از آن‌ها، «یواس‌اس ترمبلینگ پاپی» و «یواس‌اس تیمید وینی» به میدان آمدند. اما آن‌ها هم وضع بهتری نداشتند و ترمبلینگ پاپی طی مأموریت پراضطراب خود در شمال دریای سرخ، دو فروند دیگر از جنگنده‌های اف/ای-۱۸ را از دست داد.

در همین حال، یمنی‌ها شمار پهپادهای ام‌کیو-۹ ریپر سرنگون‌شده را به ۲۳ فروند رساندند.

افسران ناو بریو سر رابین پس از بازگشت از «نبرد دریای سرخ» گزارش دادند که به گفتهٔ خودشان «دچار آسیب روانی» شده‌اند و آن را شدیدترین آتش و قدرت رزمی‌ای توصیف کردند که نیروی دریایی آمریکا از زمان جنگ جهانی دوم تاکنون با آن روبه‌رو شده است.

یادمان باشد: یمن در پایین‌ترین پلهٔ نردبان دشمنان جدی و توانمند قرار دارد.

هر کسی که واقعاً باور دارد نیروی دریایی آمریکا می‌تواند در آب‌های ایران عملیات مؤثر انجام دهد، به‌سادگی دچار توهم است.

همان‌طور که بارها استدلال کرده‌ام: حتی اگر هیچ کشتی‌ای آسیب نمی‌دید یا غرق نمی‌شد، باز هم آن‌ها ظرف یکی دو هفته – یا حتی کمتر – مهمات‌شان تمام می‌شد. و مطمئن باشید که قرار نیست بتوانند در بحرین دوباره تسلیحات خود را بارگیری کنند.

اما دربارهٔ یک کارزار هوایی… خب، من تاکنون هیچ شواهد قانع‌کننده‌ای ندیده‌ام که نشان دهد هواگردهای آمریکا یا اسرائیل در «پردهٔ اول» این جنگ، به شکل قابل توجهی وارد حریم هوایی ایران شده باشند. بنابراین تردید دارم که سامانه‌های پدافند هوایی میان‌بُرد و بلندبُرد ایران اساساً به‌کار گرفته شده باشند.

همچنین هیچ مدرک معتبر و قابل اتکایی وجود ندارد که نشان دهد سامانه‌های پدافندی پیشرفتهٔ ایران نابود شده‌اند.

بر اساس تمام نشانه‌ها، ایرانی‌ها پهپادهای تهاجمی بزرگ اسرائیل را با پدافند کوتاه‌بُرد سرنگون می‌کردند، آن هم چندین فروند.

موشک‌های بالستیک دوربردِ پرتاب‌شونده از هوا که اسرائیل به کار گرفت، مؤثر بودند؛ اما تعداد آن‌ها بسیار محدود است. و با ورود جنگ به هفتهٔ دوم، دیدیم که با هر روزی که می‌گذشت، تعداد این حملات کمتر و کمتر می‌شد.

در هر صورت، وقتی «پردهٔ دوم» این جنگ آغاز شود – و احتمالاً زمان زیادی هم تا آن باقی نمانده – تقریباً قطعاً شامل نفوذ واقعی به حریم هوایی ایران خواهد بود. آن‌گاه نه‌تنها شاهد فعال شدن پدافندهای بلندبرد ایران خواهیم بود، بلکه به‌گمان من، سامانه‌های پدافند هوایی متحرک روسی و/یا چینی نیز به‌طور ناگهانی در میدان نبرد ظاهر خواهند شد.

کسانی که محاسبات خود دربارهٔ یک جنگ میان آمریکا و ایران را بر پایهٔ برتری مطلق هوایی آمریکا بنا کرده‌اند، خیلی زود خواهند دید که پارامترهای معادلاتشان به‌کلی تغییر کرده است.

روسیه و چین قرار نیست دست روی دست بگذارند و تماشا کنند که آمریکا متحد مهم آن‌ها در جنوب‌غرب آسیا را در نظم چندقطبیِ در حال شکل‌گیریِ جهان، در هم بکوبد.

و این را هم در نظر داشته باشید: آمریکا از نظر لجستیکی قادر نیست بیش از دو تا سه هفته یک کارزار هواییِ بسیار پرشدت را حفظ کند. و اگر حتی فقط حدود یک دوجین هواپیمای سرنشین‌دار آمریکایی سرنگون شوند و چند فروند کشتی هم به‌شدت آسیب ببینند… خب، چنین چیزی چنان موجی از نگرانی و آشفتگی در واشنگتن ایجاد خواهد کرد که حتی ممکن است به یک کودتا – یا چیزی بسیار نزدیک به آن – منجر شود.

*بازنشر مطالب شبکه‌های اجتماعی به منزله تأیید محتوای آن نیست و صرفا جهت آگاهی مخاطبان از فضای این شبکه‌ها منتشر می‌شود.